محیط یا ژنتیک! نظر شما چیه؟!
سلام
در علم روانشناسی و مخصوصا در حیطه تربیت کودک و شکل گیری شخصیت انسان همواره به نقش محیط و ژنتیک تاکید زیادی شده.
به طور کلی تا به امروز (البته تا جایی که من اطلاع دارم) هنوز بین دانشمندان و روانشناسان یک توافق کلی حاصل نشده که کدام یک در شکل گیری نظام شخصیتی یک انسان موثرتر و پررنگ تر است.
مثلا رفتارگرایی مانند واتسون به قدری نقش محیط را پررنگ و مهم می دانست که می گفت "به من یک دو جین کودک بدهید و من قول می دهم که همه را بزرگ کنم و ضمانت می دهم که هر کدام را که بخواهید به طور تصادفی انتخاب کنم و بدون توجه به استعداد، آمادگی، تمایلات، توانایی ها و شغل و نژاد اجدادش، برای هر رشته تخصصی تربیت کنم – پزشک، حقوق دادن، هنرمند، تاجر و حتی گدا یا دزد"
و از طرفی سایکوفیزیولوژیست ها نقش ژنتیک و عوامل زیستی را مهم تر و موثرتر می دادند.
همه ما در زندگی مثال های نقض این دو تئوری را دیده ایم.
اما دوست دارم بدونم شما چی فکر می کنید؟! به نظر شما در زندگی و شکل گیری شخصیت خودتون و یا اطرافیانتون. محیط مهم تر بوده یا ژنتیک؟! و آیا فاکتور دیگه ای هم به نظر شما می رسه که نقشش نادیده گرفته شده؟!
نظرات شخصی خودتون را برام بازگو کنید.
خانم اردیبهشتی: زن. مادر. دختر هستم. 7 ساله که وبلاگ نویسم ولی هربار بنا به دلایلی وبلاگ های سابقم را رها کردم و از اول شروع کردم. این جا جاییه که برای پنجمین بار یک آغاز را تجربه می کنم.